Achter de schermen

Mijn onderneming is geen levend wezen.

Ik wil jullie meenemen achter de schermen van Fotografie Tania Mertens. Mijn onderneming draagt dan wel mijn naam, maar ze is natuurlijk geen levend wezen. 

Fotografie Tania Mertens is niet los te koppelen van mezelf, het is een deel van mij. Alles waar zij voor staat bouwde ik op vanaf nul. Ik ben fier op mijn onderneming en ik koester ze. Er gaat geen dag voorbij of ik leer nieuwe dingen, test dingen uit en probeer steeds beter te worden in het vakmanschap waar ik vanaf mijn 16de op verliefd werd. En liefde die nooit is overgegaan.

Ze is niet in staat om autonoom een beslissing te nemen of een richting te kiezen laat staan creatief te zijn. Alles wat er gebeurt in mijn onderneming komt van mijn hand, of liever gezegd uit mijn hoofd.

Ik ben er klaar voor om jullie stilletjes aan mee te nemen in mijn soms wel compleet geschifte, maar gigantisch boeiende wereld van fotograaf zijn, want achter al de realisaties die jullie te zien krijgen, zitten eerst weken en soms maanden van zoeken, wroeten en uittesten. Van gruwelen omdat iets niet lukt, tot vreugde dansjes omdat ik zot content ben met het resultaat.

Fotograaf ben ik al heel lang, ondernemer dan weer niet zo lang. Maar wat mij betreft een avontuur dat ik nog JAREN kan volhouden!!

Hier gaan we…

Hoe het idee voor Poppy Colors ontstond.

Als ik pragmatisch ga zitten denken en nadenken over nieuwe thema’s en shoots dan blijven die dekselse ideeën mooi weg. Een wit blad en een flikkerende cursor…that’s it, geen ideeën, geen idee waar te beginnen en geen idee of er überhaupt nog ideeën komen…Gelukkig kan ik geen uren stilzitten anders zat ik daar nog te wachten…

Op welk moment komen die ideeën dan wel, ideeën waar ik echts iets mee kan? Wanneer ik er volledig NIET mee bezig ben en wanneer ik tijd neem voor mezelf en vooral besluit om in de verste verte niet te werken.

Zo heb ik het idee van de Poppy Colors gekregen op een moment dat mijn hoofd aan het stomen was in een veel te warme handdoek bij de kapper. En dat stomen op zich vind ik niet zo erg, maar wat ik vreselijk haat aan die gewoonte van de warme handdoek, is wanneer die koud wordt. Dan wil ik dat ding het liefst van al van mijn hoofd trekken en gaan klaarzitten in de kapperstoel. Nu heb ik wel al een mannier gevonden om de aandacht te trekken, zodat de kapper zelf denkt, het is tijd om haar te bevrijden ;-). Gewoon heen en weer schuifelen, eens kuchen en aan die handdoek beginnen prutsen… helpt iedere keer weer!

Dus daar zat ik dan met die veel te warme handdoek in de stoel aan de wastafels. Mijn GSM was ik vergeten aan de stoel waar mijn haar ook effectief geknipt zou worden, dus…, niets om handen. Het enige wat ik dan kon doen was, of mijn ogen sluiten en een dutje doen, maar rechtop zittend is dat toch niet zo comfortabel of rond beginnen kijken.

Mijn oog viel op die gigantische kooi met exotische vogeltjes die dicht aan de wastafels staat. En nu heb ik zo mijn mening over vogeltjes in kooien, deze keer was ik blij dat ze er waren.Trouwens die exotische exemplaren zouden no way overleven wanneer ik de moedige doch domme beslissing zou hebben genomen om die kooi wagenwijd open te zetten en hun de vrijheid te gunnen.

Die exotische vogeltjes dus…ze vielen op. Niet omdat ze daar vrolijk aan het rondfladderen waren, wat ze ook effectief deden of omdat ze veel te veel decibels creëerden, wat ze ook deden, maar die kleuren!!! Die fantastische kleuren!! Die mix van kleuren die hun hele lichaampje bedekt tot zelf hun pootjes en snavels. Kleuren die schreeuwen om naar te kijken en bewonderen. Al die kleuren samen die elkaar versterken, één en al schoonheid.

Dit keer vond ik het minder erg om met een koude handdoek over mijn hoofd te wachten tot mijn haar geknipt zou worden. Dit keer zat ik niet te schuifelen, prutsen of kuchen omdat ik die koude handdoek beu was. Ik wist dat wat ik zag bij die vogeltjes helemaal klopte. 

Daar aan de wastafels, bij de kapper ontstond het basis idee van Poppy Colors… Een idee dat ik dan na mijn kappersbezoek verder heb uitgewerkt, getest en uiteindelijk goedgekeurd. Het bewuste kappersbezoek vond plaats in november, de eerste testshoots vonden plaats op 2 februari…

Vandaag zijn de Poppy Colors ook effectief een thema dat klanten kunnen kiezen voor hun shoot. 

Getest, goedgekeurd en klaar voor al wie niet bang is van kleur!

PRIJZEN

 

Nog heel eventjes…

Nog heel eventjes (als dat woord al bestaat) ga ik vanavond genieten van dat goeie boek waar ik in bezig ben. Het zal niet uit geraken, dat wist ik op voorhand, maar gelukkig kan het vanaf morgen op het nachtkastje en heb ik weer iets naar om uit te kijken voor het slapen gaan.

Nog heel eventjes geniet ik van de warme cocoon waar ik me nu in bevind. Het aan-uit knopje was soms niet gemakkelijk te vinden, maar het lukte me toch. Gewoon genieten, oerdegelijk van de kleine dingen. Een massa aan herinneringen maken om zo weer voldoende energie te hebben voor straks. De agenda begint goed vol te lopen, dat maakt me super blij en ik heb weer heel veel zin om eraan te beginnen… straks.

Want nog heel eventjes heb ik vakantie om dan morgen alles klaar te zetten tegen maandag. De boekentassen met rekenmap en zelf geschreven tekst van de oudste. De nieuwe pop met nieuwe kleertjes van dochterlief. Want wat ben je met een brooddoos als je je pop niet mee hebt?

Vanaf maandag sta ik er weer, de ideeën worden zorgvuldig nagekeken en in leuke projecten omgezet. Lang leven the bullet journal (en nu vooral hopen dat het eindelijk rust zal bieden in mijn hoofd) hahahaha

Maar voor nu ga ik in de zetel ploffen, dat nog heel eventjes verzilveren met het goeie boek!

Tot snel,

Tania

 

Waarom een spontane shoot zo leuk is

Waarom een spontane shoot zo leuk is!!

Zondag 26 november trok ik naar buiten samen met enkele gezinnen die me carte blanche gaven. Het enige wat ze wisten was dat er een vuurschaal zou zijn, warme chocomelk en marshmallows… En toch gingen ze mee in mijn verhaal 😉  De zon zag het ook helemaal zitten! Soms was ze even weg, maar oh boy, wanneer ze er was gaf ze zo een SCHOON licht.

Ik wilde eens iets anders, totaal anders. Geen ‘cheese’ en ‘kijk eens naar mij’ en ‘lachen’. Ik wilde doen wat ik zòòòòòòòò graag doe. Kleine momentjes vastleggen… Ik regelde het decor en zorgde voor de sfeer (vuur, marshmallows, houten bankjes en warme chocomelk), al de rest kwam spontaan tot stand.

Al moet ik natuurlijk toegeven dat ik af en toe ingreep met… ‘wie wil warme chocomelk?’ of ‘wie heeft er zin in een koekje?’ of ‘wie wil er een marshmallow?’ Ik wist nl. op voorhand dat er dan een andere energie ontstond en de kindjes dan even rustig zouden deelnemen aan het gebeuren. (Maw, even stilzitten hahaha)

Het was even wennen voor sommigen, die manier van fotograferen. De kindjes konden onmogelijk blijven stilzitten. Wat wil je ook, wanneer er zoveel plaats is om te rennen! Maar dat was het net de opzet … spontaan en niet stilzitten. Voor dat stilzitten had ik die momenten met warme chocomelk en marshmallows ingebouwd.

Ik genoot ten volle van deze dag, voelde me helemaal in mijn sas en ik ben super content van het resultaat.

En onder het mom van al doende leert men:

  1. Verwittig mama en papa van het feit dat de kindjes niet zullen stilzitten en dat dat helemaal OK is!
  2. Zorg voor vèèl warme chocomelk! 😉
  3. Laat weten dat dit een perfecte shoot is voor de papa’s en met uitbreiding al de gezinnen die niet van poseren houden.

Wordt zeker vervolgd!!!!!!!!

 

« 1 van 3 »