Nog heel eventjes…

Nog heel eventjes (als dat woord al bestaat) ga ik vanavond genieten van dat goeie boek waar ik in bezig ben. Het zal niet uit geraken, dat wist ik op voorhand, maar gelukkig kan het vanaf morgen op het nachtkastje en heb ik weer iets naar om uit te kijken voor het slapen gaan.

Nog heel eventjes geniet ik van de warme cocoon waar ik me nu in bevind. Het aan-uit knopje was soms niet gemakkelijk te vinden, maar het lukte me toch. Gewoon genieten, oerdegelijk van de kleine dingen. Een massa aan herinneringen maken om zo weer voldoende energie te hebben voor straks. De agenda begint goed vol te lopen, dat maakt me super blij en ik heb weer heel veel zin om eraan te beginnen… straks.

Want nog heel eventjes heb ik vakantie om dan morgen alles klaar te zetten tegen maandag. De boekentassen met rekenmap en zelf geschreven tekst van de oudste. De nieuwe pop met nieuwe kleertjes van dochterlief. Want wat ben je met een brooddoos als je je pop niet mee hebt?

Vanaf maandag sta ik er weer, de ideeën worden zorgvuldig nagekeken en in leuke projecten omgezet. Lang leven the bullet journal (en nu vooral hopen dat het eindelijk rust zal bieden in mijn hoofd) hahahaha

Maar voor nu ga ik in de zetel ploffen, dat nog heel eventjes verzilveren met het goeie boek!

Tot snel,

Tania

 

Waarom een spontane shoot zo leuk is

Waarom een spontane shoot zo leuk is!!

Zondag 26 november trok ik naar buiten samen met enkele gezinnen die me carte blanche gaven. Het enige wat ze wisten was dat er een vuurschaal zou zijn, warme chocomelk en marshmallows… En toch gingen ze mee in mijn verhaal 😉  De zon zag het ook helemaal zitten! Soms was ze even weg, maar oh boy, wanneer ze er was gaf ze zo een SCHOON licht.

Ik wilde eens iets anders, totaal anders. Geen ‘cheese’ en ‘kijk eens naar mij’ en ‘lachen’. Ik wilde doen wat ik zòòòòòòòò graag doe. Kleine momentjes vastleggen… Ik regelde het decor en zorgde voor de sfeer (vuur, marshmallows, houten bankjes en warme chocomelk), al de rest kwam spontaan tot stand.

Al moet ik natuurlijk toegeven dat ik af en toe ingreep met… ‘wie wil warme chocomelk?’ of ‘wie heeft er zin in een koekje?’ of ‘wie wil er een marshmallow?’ Ik wist nl. op voorhand dat er dan een andere energie ontstond en de kindjes dan even rustig zouden deelnemen aan het gebeuren. (Maw, even stilzitten hahaha)

Het was even wennen voor sommigen, die manier van fotograferen. De kindjes konden onmogelijk blijven stilzitten. Wat wil je ook, wanneer er zoveel plaats is om te rennen! Maar dat was het net de opzet … spontaan en niet stilzitten. Voor dat stilzitten had ik die momenten met warme chocomelk en marshmallows ingebouwd.

Ik genoot ten volle van deze dag, voelde me helemaal in mijn sas en ik ben super content van het resultaat.

En onder het mom van al doende leert men:

  1. Verwittig mama en papa van het feit dat de kindjes niet zullen stilzitten en dat dat helemaal OK is!
  2. Zorg voor vèèl warme chocomelk! 😉
  3. Laat weten dat dit een perfecte shoot is voor de papa’s en met uitbreiding al de gezinnen die niet van poseren houden.

Wordt zeker vervolgd!!!!!!!!

 

« 2 van 3 »